Afgelopen zondag liep ik door de Kunsthal in Rotterdam — tussen een zee van grote ogen, pastelkleuren, glimmende bolkoppies en fluffy staartjes. De tentoonstelling CUTE doet haar naam eer aan: overal waar je kijkt denk je “Aaaaah… wat schattig!”
Bij sommige werken kon ik mezelf er bijna niet toe zetten om weg te lopen. Katjes met zachte snorhaartjes, knuffelige konijnen met babyface-proporties — mijn brein maakte overuren van vertedering.
En precies dáár begon mijn psychologenbrein te draaien!
Want wat daar in de Kunsthal gebeurde, is hetzelfde mechanisme dat in volle kracht werkt als je aan je ex denkt.
Hoe ons brein ‘cute’ gebruikt om te idealiseren:
Ons brein is geprogrammeerd om te reageren op zachtheid, rondingen, glans en kleine details die bescherming en nabijheid oproepen. Denk aan baby’s, puppy’s — of die oneindig lieve blik van je ex toen hij of zij je nog in de armen sloot.
Die vertedering activeert het beloningssysteem in je hersenen: dopamine en oxytocine stromen rijkelijk. Je voelt verbinding, warmte, verlangen. En dat is precies wat er gebeurt als je aan de leuke kanten van je ex denkt.
Je ziet hem of haar ineens als dat zachte poesje met glanzende oogjes — zó lief, zó perfect — dat je bijna vergeet dat het dier in werkelijkheid ook krabt, haren verliest en soms in je plantenbak plast. Of lelijk kan uithalen en jou een schram op je arm bezorgt
Het schattige filter van je brein
Na een breuk zet je brein vaak diezelfde ‘cute filter’ aan.
Je herinnert je alleen de momenten waarop je ex grappig, warm of zorgzaam was.
De realiteit — de ruzies, de emotionele afstand, het gebrek aan afstemming — verdwijnt langzaam uit beeld.
Je brein maakt van je ex een soort emotionele knuffel: iets zachts om vast te houden, juist omdat de pijn van het gemis zo groot is.
Maar dat idealiseren werkt als suikerwater voor je verdriet: even lekker, maar het voedt niets. Het houdt je juist vast in de illusie dat je iets bent kwijtgeraakt wat helemaal perfect was.
Tijd om te unCuten
Ken je dat gevoel als je tijdens een online meeting iemand eindelijk weer hoort omdat je ze “unmuted”?
Dat moment waarop er ineens écht contact is — eerlijk, rauw, echt?
Dat is precies wat je ook met je ex mag doen: unCuten.
Zet de roze filter uit.
Haal het pluis, de glans en de grote ogen weg.
Kijk opnieuw — zonder suikerlaagje.
En vraag jezelf af:
- Hoe voelde ik me écht in die relatie, dag in dag uit?
- Waar verloor ik mezelf, mijn grenzen, mijn eigen stem?
- Wanneer was het níet schattig, maar gewoon pijnlijk, frustrerend of leeg?
Door te unCuten geef je je brein een nieuw signaal: dit was niet alleen mooi, het was ook ingewikkeld, soms onveilig, soms vermoeiend.
Dat is geen verbittering — dat is herstel van perspectief.
Terwijl ik die ochtend langs de knuffelbare kittens en pastelgloedjes liep, dacht ik:
“Schattigheid is heerlijk, zolang je weet dat het een filter is.”
En dat geldt ook voor de liefde.
Wie zijn of haar ex alleen ziet door de zachte, roze bril van herinnering, blijft gevangen in verlangen.
Maar wie durft te unCuten — en de werkelijkheid weer aan te kijken — maakt ruimte voor iets veel gezonders:
eigenwaarde, rust en realisme.
Herken jij dat jouw ex nog steeds te cute is in je hoofd?
Dan is het tijd om te unCuten.
Ik help je graag ontdekken hoe — met praktische stappen en inzicht in wat jouw brein precies doet.
Plan hier een gratis telefoongesprek of zoomcall en laat mij je helpen om niet alleen los te laten, maar ook lichter te worden.
Recente reacties