Hoe een huwelijk verandert in oorlog

Misschien heb je al het al vaker gelezen hier in mijn Heart Break Magazin, maar ik vind het altijd  heerlijk ontspannend om naar de bioscoop te gaan. Zo zat ik twee weken geleden in mijn favo bios te genieten van The Roses, de nieuwe versie van de klassieke War of the Roses. 

Hierin vechten Olivia en Benedict niet alleen om hun huis, maar vooral om wie er nu eigenlijk de macht in de relatie heeft.

Als psycholoog vind ik dat eerlijk gezegd zalig. 

Even geen dossiers, cliënten en theorieën – maar simpelweg kijken hoe anderen elkaar verbaal (en soms letterlijk) de tent uitvechten. Het is een beetje alsof je naar een kookprogramma kijkt: je hoeft zelf niet te snijden of te braden, je smult gewoon mee van het spektakel.

Waar gaat er vaak het fout in de liefde?

In de film zie je het sluipend gebeuren:

• Carrière vs. ego – Theo’s carrière stort in, Ivy bloeit op. En ineens is succes niet iets om samen te vieren, maar een mes dat tussen hen in ligt.
• Competitie in plaats van samenwerking – Het huwelijk verandert in een wedstrijd: wie wint, wie verliest, wie krijgt gelijk.
• Humor die pijn doet – Sarcasme is leuk bij een goed glas wijn, maar minder als je het elke dag naar elkaars hoofd slingert.

En dit is precies waar het in de echte wereld vaak misgaat. Niet zozeer door één groot drama, maar door kleine scheurtjes die niemand repareert. De psycholoog John Gottman ontdekte dat relaties vooral ontsporen door de zogenaamde “vier ruiters van de Apocalyps”:

1. Kritiek (altijd iets aan te merken op de ander).
2. Minachting (sarcasme, oogrollen, kleine steken onder water).
3. Verdedigend gedrag (altijd in de contramine, nooit luisteren).
4. Stonewalling (muren optrekken, zwijgen, afsluiten).

Herkenbaar in The Roses? Absoluut. Je ziet alle vier voorbijkomen. En geloof me: als je deze ruiters te vaak uitnodigt in je huwelijk, gaan ze niet meer weg.

Waarom gaan mensen uit elkaar?

De wetenschap is er vrij duidelijk over:

• Verlies van emotionele verbinding – Mensen voelen zich niet meer gezien of gehoord.
• Ongelijke verdeling van macht of rollen – Wie draagt de lasten, wie krijgt de eer?
• Onvervulde verwachtingen – Denk aan intimiteit, steun, waardering.
• Communicatie die niet meer werkt – Er wordt nog veel gepraat, maar weinig écht geluisterd.

Of, zoals The Roses laat zien: je kunt nog zo’n mooi huis hebben, als je samen in de kelder zit te bakkeleien over wie de afstandsbediening krijgt, ben je al halverwege de afgrond.

Er zitten wat mij betreft intressante leerpunten in deze film:

1. Humor is gezond, maar niet als wapen.
2. Succes van de één hoeft geen falen van de ander te zijn.
3. Onderlinge jaloezie is een signaal, geen eindstation.
4. En vooral: ga op tijd praten. Niet wachten tot de boel op springen staat.

Toen de aftiteling liep, dacht ik: ja, deze film ontspant. 

Maar stiekem zat ik óók weer te knikken als psycholoog. Want hoe grappig de strijd van Ivy en Theo ook is, in mijn praktijk zie ik dagelijks de serieuze varianten ervan. 

Mocht je jezelf herkennen in deze film, dan ben je duidelijk te laat om de relatie te redden en is de boel al ontploft. Jij blijft achter met een gebroken hart en je wereld is uit elkaar gespat. Je leven met de ander is over en jij blijft achter met ontregelende pijn.

En daar zit je dan. Te midden van de scherven van wat ooit je toekomst was. Met slapeloze nachten, eindeloze piekergedachten en een lijf dat in de overlevingsstand blijft staan. 

Het goede nieuws? Je hóeft dit niet alleen te dragen.