Hoe lang duurt liefdesverdriet? Waarom jij nog steeds niet over je ex heen bent

Je typt het ’s avonds in: hoe lang duurt liefdesverdriet

Het is laat. Je ligt in bed, of je zit op de bank met de televisie aan die je niet volgt. En je pakt je telefoon en typt het in: hoe lang duurt liefdesverdriet.

Je wil geen tips. Je wil een getal. Je wil weten wanneer dit ophoudt, zodat je weet hoe lang je nog moet volhouden. Want zo kun je niet verder. Je slaapt slecht, je houdt je aandacht niet bij je werk en je hoofd blijft maar rondjes draaien om dezelfde vragen.

En ergens onder die zoekopdracht zit nog iets anders. De angst dat het bij jou te lang duurt. Dat er iets mis is met jou. Want het is inmiddels weken geleden. Of maanden. En jij bent er nog steeds niet overheen.

Wat dit met je dagen doet

Je nachten zijn niet meer van jou

Je valt in slaap van pure uitputting en wordt om half vier wakker met een klap in je borst. Dan begint het weer. De laatste ruzie, het laatste appje, de zin die je nooit gezegd hebt. Je lijf staat strak of juist leeg. En ’s ochtends sta je op alsof je al een dag achter de rug hebt.

Je hoofd is bezet

Je zit in een overleg en hoort jezelf iets zeggen, terwijl er een tweede laag meedraait die de hele tijd bezig is met je ex. Je leest een mail drie keer voordat er iets binnenkomt. Je vergeet dingen die je nooit vergat. Je herkent jezelf niet meer, en juist dat maakt het zo onrustig. Normaal ben jij degene die het overzicht heeft.

Je vrienden hebben het verhaal inmiddels wel gehoord

Je hoort het aan hoe ze reageren. Iets sneller, iets korter. “Ja, joh, je verdient beter.” En je knikt en begint over iets anders, terwijl je hoofd nog halverwege je eigen zin zit. Dus praat je er thuis maar in je eentje over verder, met je telefoon in de hand.

Je speurt online naar antwoorden

Je kijkt of die ander online is geweest. Je leest berichten terug. Je zoekt naar fases van liefdesverdriet, naar verhalen van mensen bij wie het langer duurde, naar uitleg waarom je zo reageert. Je bent op zoek naar één zin die alles op zijn plek legt. En elke keer sla je de laptop dicht met hetzelfde onrustige gevoel.

Waarom het antwoord dat je online vindt je niets oplevert

“Gemiddeld drie tot zes maanden”

Je komt het overal tegen. Een gemiddelde, met daarachter de zin dat het per persoon verschilt. Daar heb je precies niets aan. Een gemiddelde zegt iets over een groep, nooit iets over jou. En erger nog: het geeft je een meetlat. Zit je op maand zeven, dan heb je er ineens een probleem bij. Dan ben jij degene die het niet goed doet.

De rekensommen

Een vriendin van mij beweerde glashard dat liefdesverdriet zoveel maanden duurt als de liefde in jaren geteld heeft. Dat klinkt me nogal optimistisch in de oren. Een andere vriendin gruwde ervan toen ze het hoorde, want zij zag het einde van haar huwelijk van vijfendertig jaar aankomen. “Dat betekent dus drieënhalf jaar ellende”, riep ze vol afschuw. Terwijl ze na drie maanden alweer lekker aan de slinger was met een nieuwe lief.

Het zijn bakerpraatjes. Broodjeaapverhalen, slagen in de lucht. Alles wat er beweerd wordt over de lengte van verdriet na een breuk.

En dan die zeven tips

Sporten, uitgaan, je vriendinnen bellen, een nieuwe hobby, niet te veel appen. Het is niet onwaar, maar het raakt niet waar het zeer zit. Deze adviezen gaan allemaal over je gedrag aan de buitenkant, terwijl jouw probleem aan de binnenkant zit. Je zenuwstelsel staat in alarm. Je hoofd zoekt dwangmatig naar een verklaring, omdat het denkt dat je dan rust krijgt. Een hobby doet daar niets aan.

En de vraag zelf, hoelang duurt liefdesverdriet, is ook een vorm van houvast zoeken. Begrijpelijk, maar hij houdt je vast. Zolang je aan het rekenen bent aan de duur, ben je niet bezig met verwerken.

Nee, je overdrijft niet

Dit wil ik eerst rechtzetten, voordat we verdergaan. Want bijna iedereen die bij mij komt begint met een variant op dezelfde zin: “Ik weet dat ik overdrijf, maar.”

Je overdrijft niet.

Een liefdesbreuk is een verlies. Je bent niet alleen een persoon kwijt, maar ook je dagelijkse routine, je toekomstbeeld, je plek in een gezin of vriendengroep, en soms een deel van je eigen verhaal over wie je bent. Je brein reageert op het wegvallen van hechting zoals het reageert op gevaar. Dat je slecht slaapt, niet kunt eten of juist alles eet, misselijk bent en niet helder kunt denken, is geen karakterzwakte. Dat is een lijf in alarmstand.

En dat je bovengemiddeld intelligent bent, verstandig kunt nadenken en al wat ouder en dus wijzer bent, helpt je hier niet. Hechting zit niet in het deel van je hersenen waarmee je rapporten schrijft. Daarom kun je precies weten dat het beter is zo, en tegelijk ’s nachts wakker liggen van verlangen naar een stem, naar armen, naar de geur van iemand die er niet meer is.

Het eerlijke antwoord op de vraag hoe lang liefdesverdriet duurt

De meest gestelde vraag aan mij is deze: hoelang gaat mijn liefdesverdriet duren? Ik word er altijd een beetje stil van. Want die vraag suggereert dat er onderzoek zou zijn naar de lengte van liefdesverdriet, en dat ik dat toevallig ken.

Dat is er niet. En ik zeg dan ook eerlijk dat ik het niet weet. Hoewel ik met heel mijn hart zou willen dat ik het wel wist, omdat ik de wanhoop hoor die in zo’n vraag zit.

Laatst vroeg iemand me het weer. “Hoe kan dit nou, Hester? Waarom kan ik die persoon niet uit mijn hoofd zetten? Waarom lig ik ’s nachts te verlangen, tegen beter weten in? Wanneer houdt dat zeuren en drammen in mijn hoofd en mijn hart en mijn buik eindelijk op?” Ik zei dat ik het niet wist. Met pijn in mijn hart.

Een van de moeilijkste dingen in het leven is het niet weten.

En toch is er iets wat we wél weten. Iets wat ons nooit teleurstelt en waar je je aan vast kunt houden in alle wanhoop. Zolang we leven verandert alles. Dit gevoel van vandaag is niet het gevoel van over een half jaar. Ook al voelt het nu alsof het cement is.

Niet de kalender bepaalt de duur, maar wat je in die tijd doet

Hier verschuift de vraag. Want als er geen betrouwbare tijdlijn bestaat, wordt iets anders belangrijk: waar gaan die weken en maanden aan op?

Dat is namelijk wél te beïnvloeden. Ik zie in mijn praktijk het verschil tussen mensen die vastlopen en mensen die in beweging komen, en dat verschil zit zelden in hoe lang de relatie duurde of hoe erg de breuk was.

Malen voelt als verwerken, maar is het niet

Eindeloos analyseren waarom het misging, gesprekken naspelen, zoeken naar het moment waarop het kantelde: het voelt nuttig. Alsof je aan het werk bent. Maar je hoofd probeert een gevoelskwestie op te lossen met logica, en dat lukt niet. Elke ronde bevestigt alleen maar dat het nog niet klaar is. Zo kun je maanden doorbrengen in dezelfde week.

Afleiding houdt het ook in stand

Je stort je op je werk, op de kinderen, op sporten, op daten. Even voelt dat goed. Maar wat je niet doorvoelt, blijft wachten. Vaak komt het jaren later alsnog langs, in een volgende relatie, als angst om verlaten te worden of als moeite om je grenzen aan te geven.

Rust begint in je lijf, niet in je hoofd

Dit is het deel dat bijna overal wordt overgeslagen. Je kunt jezelf niet kalm redeneren zolang je zenuwstelsel in alarm staat. Daarom begint herstel met landen in het hier en nu, met je ademhaling, met iets waardoor je lijf merkt dat het veilig is. Pas daarna kan je hoofd meebewegen. Niet andersom.

Verwerken zet de tijd in beweging

Verwerken is de emoties leren dragen in plaats van ze te bevechten. Het is accepteren dat het voorbij is, niet omdat je het eerlijk vindt, maar omdat je hoofd daarmee tot rust komt. En het is stap voor stap de draad weer oppakken, in jouw tempo. Dat is de weg waarlangs liefdesverdriet korter wordt. Niet door te wachten, maar door te bewegen.

En ja, dan nog gaat het met golven. Je hebt drie goede dagen en op dag vier ruik je iets in de supermarkt en sta je te huilen bij de groente. Dat is geen terugval naar af. Dat hoort erbij.

Waar je vanavond mee kunt beginnen

Als je vanavond weer intypt hoe lang liefdesverdriet duurt, weet dan dit: niemand kan je dat getal geven, en het getal zou je toch niet geholpen hebben. Wat je wel kunt doen, is vanaf nu iets anders met die uren doen dan malen.

Daarvoor maakte ik de Liefdesverdriet Starterskit. Een gratis e-mailserie met drie video’s waarin ik uitleg wat er in je hoofd en je lijf gebeurt na een breuk, waarom je blijft hangen en wat je als eerste kunt doen om rust te vinden. Je kunt er nu meteen mee beginnen.

En onthoud die ene zekerheid in al het niet weten: zolang je leeft, verandert alles.